Vrienden van Domari

Een dag in het center door Amoun Sleem (directeur). Nieuwsbrieven van Jannie Slik. Ervaringen van bezoekers.

 

Door Amoun Sleem (directeur)

It is a pleasure to come to the Domari Center every morning. While entering the gate of the Center I see the sunlight shining down on the house and I can smell the beautiful flowers we placed around the entrance. Every morning it makes me happy to see the warm and welcoming atmosphere of our house and I am sure that every friend of the Domari Center that has once visited us will understand what I mean.

When I enter the Center I like to gather with the rest of the Domari Team to talk about the upcoming day as well as our wellbeing. This ritual is important to me to keep up a good spirit within the Center and to make time to connect on a personal level, with the people helping me every day.

Usually I like to check my mails afterwards and finish up the office work I need to get done. At this time of the day it is usually still a bit more quiet, because visitors and our Domari Children are coming to the Center a bit later. But our Domari Women are present in the Center during that time of the day to join our Women’s Courses, for example the Sewing our Illiteracy Course.

Shopping groceries and picking up the last things needed for preparing lunch that day is something I like to do at the middle of the day. Cooking lunch in our Center is something I really enjoy, because I am doing it with our volunteer and also the women from our community. I like to cook fresh and delicious things like Mojaddera or Maglube as a main dish, lots of salads, fresh vegetables, hummus of course and many other things. The portion size depends on how many people are attending the Center, if we are going to have a lot of friends visiting us or not. Having lunch everyday with our children, the women of the community, our volunteers, visitors, who ever is visiting the Center that day, is a nice ritual we like to keep up to get together and slow down our busy days for a while.

During lunchtime the Children are coming to the Center for their Tutoring Course, where our teacher is helping them with their homework and to prepare them for school exams and other things. They don’t just only come to the Center to learn, but of course also to laugh, play and enjoy a good lunch with us.

We have lots of international visitors, but a large number comes from the Netherlands. Just like Marten, who helped us in the Center for almost two weeks this month. We really appreciate help from people like Marten and are happy about every person that is interested in our work.

Meetings with our partners usually take placein the afternoon. This is the time of the day when the Center is the most alive: Our Children are playing in the Children’s Room, our Women are helping to facilitate the Center and I am taking care of visitors or I am part of a meeting.

When the evening is coming up the Center gets emptier and I am finishing the last tasks. Before doing the final clean up, I like to sit down for a bit (of course with coffe or tea) and reward the Day. Every day I realize how important our Center is and how grateful I am to be able to keep it up, but that, for a big part, is only possible because of the support of our friends.

Nieuwsbrieven van Jannie Slik 2015/2016

Op onze site houden we u graag op de hoogte van de ervaringen van onze vrijwilligster Jannie Slik.  Jannie werkt via de NEM in het Domaricentrum.

' Mijn naam is Jannie Slik, ik woon in Kampen in de provincie Overijssel. Sinds eind november 2015 werk ik in het Domari Centre. In 2014 was ik als Baanbreker van de NEM bij het Centre op bezoek. We kwamen daar om te kijken wat er allemaal gedaan en gemaakt werd. Het allereerste wat me opviel was de enorme gastvrijheid waarmee we begroet werden. Koffie en thee werd gezet en we mochten plaats nemen aan de gezellige achthoekige tafel in de entreeruimte. Daar vertelde Amoun haar verhaal en over haar droom om een veilige, gezellige en leerzame plek te zijn voor vrouwen en kinderen van haar volk. Dat verhaal en die droom sprak me enorm aan. Ik dacht bij mijzelf: Als ik nog eens terug mag komen, dan wil ik hier wel mijn 'dienstbaarheid voor de naaste' uitdragen! Ik had namelijk al langer het verlangen om God te dienen in Israel. Van het Domari-project in Israel had ik nooit eerder gehoord. Maar dat was juist de uitdaging. Amouns liefde en bewogenheid voor haar volk en andere volken sprak mij erg aan. Zodoende mocht ik van de NEM die mij had uitgezonden en van mijn kerk die achter me staat, hier dienen. Ik doe het werk op vrijwillige basis en dankzij een groep van lieve mensen die mij sponseren kan en mag ik hier in Jeruzalem werken.

Mijn taak in het begin was helpen bij het op orde brengen in de lokalen waar de Domarivrouwen de mooiste spullen maken op de naaimachines. Ze maken bijvoorbeeld tassen, kussens en prachtige boxkleden. Ook in het studielokaal van de kinderen mocht ik orde op zaken stellen. In de tuin - zonder groene vingers! - ging ik aan het werk en daar is mijn liefde voor bloemen en groentes dankzij Amoun tot ontwikkeling gekomen. De ontmoetingen met de Domarivrouwen en de kinderen die de creatieve morgens en lessen bezoeken is in een woord geweldig!

Ik wens u allen Gods zegen toe! Dat Hij u rijkelijk mag zegenen in uw liefde om naar andere mensen om te zien.

In Hem verbonden! 

 

Jannie houdt ons voortdurend op de hoogte van het reilen en zeilen in het Domari Centrum. Hier volgt een gedeelte van haar schrijven van 23 maart 2016.

'Lieve vrienden van Domari,

Elke dag is het weer spannend als ik naar het Domari Centre reis. Ik reis een half uur met de bus, stap over op de tram, maar het is al een paar keer gebeurd dat we allemaal uit de tram moesten omdat er een aanslag was. Het maakt dan diepe indruk op mij en ik voel me dan erg verdrietig! Er is zoveel verdriet bij families die door deze acties geliefden moeten missen.

Het heeft ook gevolgen voor de mensen die in de Oude Stad wonen. Zij kunnen er niet in en niet uit! Soms kunnen de kinderen niet naar het Domari Centre komen als ze uit school komen. Ook de vrouwen die cursus volgen in ons Centre kunnen dan niet komen. Gelukkig waren alle dames er wel toen zij hun certificaat kregen voor de cursus Marketing. Dat was een heel gezellige samenkomst en aan het einde van de ochtend moesten er natuurlijk foto's worden gemaakt. Net als bij ons valt het niet mee om een stel uitbundige vrouwen netjes op de foto te zetten. Maar .... uiteindelijk is het gelukt.

De kinderen komen drie keer per week bij ons voor extra bijlessen. Zij komen van school met bus 274, zo rond de klok van 14.30 uur. Ze hebben dan al vanaf 8.00 uur les gehad! Vaak willen ze eerst iets eten en het zou Amoun niet zijn als ze niet zorgt voor wat eten voor de kinderen. Om 15.00 uur - of iets later- komt er dan een leraar of lerares. Ze zijn nog maar net in dienst bij Domari Centre en hun lessen zijn erg leuk voor de kinderen. Ze krijgen Engels, Arabisch en Hebreeuws ... en je hoeft niet te vragen of ze dat leuk vinden! Ze zijn super gemotiveerd en het zijn gelukkig ook gezellige boefjes. Ze kunnen er een heerlijke 'rotzooi' van maken ...maar opruimen? Ho maar! Maar daar gaan we aan werken!

Elke week gaan we met z;n allen naar muziekles met bus 274. Dat is en blijft geweldig! Eerst mogen ze fijn buiten spelen en dan neemt de muziekleraar elke keer twee kinderen mee voor de les. Het drumstel krijgt flinke meppen te verwerken --- de piano wordt met liefde bespeeld ... de gitaar wordt liefdevol gestreeld .Het is een feest de kinderen bezig te zien en stukje bij beetje komt er een liedje tevoorschijn. Ze beginnen met: 'Altijd is Kortjakje ziek'. Leuk he? Net als in Nederland! Ik heb alle respect voor de Finse muziekleraar die engelengeduld heeft om deze woelwaterjes dingen aan te leren. En wat doet het de kinderen goed als ze complimentjes krijgen .... je ziet ze groeien!

Over groeien gesproken ..... De zaadje die wij hebben geplant in de geverfde bloempotten en plastic waterflessen komen voorzichtig tevoorschijn. De kinderen volgen het proces op de voet. Elke keer word ik weer geroepen om te kijken. Ook de citroenboom geeft zijn vruchten en de groententuin is volop in bloei.

We hebben veel gasten gehad zoals mensen vanuit Nederland van de Stichting Kinderpostzegels. Er waren ook gasten uit Jeruzalem en uit Nederland. Zelfs uit Nunspeet ... De familie Van Ede bezocht ons Centre. Dat was erg leuk! Fijn om te merken dat Amoun niet vergeten wordt! Wilt u aan haar denken? Het valt niet altijd mee om dit centrum te runnen en eigenlijk is zij een beetje toe aan vakantie... Wilt u aan haar denken als er spanningen zijn in Jeruzalem Zij zit er namelijk middenin! Wilt u ook meedenken voor nieuwe sponsoren? Misschien is het leuk haar uit te nodigen in Nederland zodat ze in het echt kan vertellen over haar mooie werk? Soms heeft ze echt hulp nodig bij opknapbeurten... is dat iets voor u? Of hulp bij het computerwerk? Ik ben een nerd op dat gebied Wilt u denken en bidden voor de vrede in Jeruzalem en in hete Midden Oosten? Liefde begint in het klein ... Liefde kost niets! Kijk om u heen, probeer te dienen vanuit de liefde!

In liefde verbonden

Jannie Slik, vrijwilligster   

 

Hallo lieve lezers van de nieuwsbrief.

Nieuws van Jannie

 

De maand april is al weer voorbij en opnieuw zeggen we: Waar blijft de tijd? Elke week zeggen Amoun en ik tegen elkaar: Het is alweer donderdag; de week is voorbijgevlogen.  

Het begin van de maand april was spannend, want er waren weer regelmatig aanslagen. Gelukkig zijn de dames elke zondagmorgen gekomen! Voor sommigen is het elke keer weer een hele onderneming. De cursus loopt goed. Het is heel belangrijk voor de vrouwen om met elkaar te delen wat hen zoal bezig houdt. Het is altijd ontzettend gezellig. Na de cursus probeer ik altijd even een praatje te maken. Vaak over hun kleding, want de dames zien er altijd zo mooi en verzorgd uit. Je ziet ze stralen als je hen een compliment geeft.

 

In het Domaricentrum waaide deze maand de "schoonmaaklentekriebelswind".

Veel spullen werden opgeruimd ....weggegooid....en in ere hersteld. Amoun en ik hebben de inrichting van de ruimtes veranderd en alle spullen voor de verkoop tevoorschijn gehaald. De sieraden schitteren je tegen en het staat prachtig en is echt aantrekkelijk om naar te kijken. We hebben de mooie gemaakte tassen opgevuld met oude kranten en ze beter in het zicht gehangen en gezet.

Via een Joods echtpaar konden we drie keer met Amoun"s auto een lading dames en herenkleding ophalen. Dat is allemaal uitgezocht. Amoun weet bij elk kledingstuk wel een familie of een persoon die ze blij kan maken. Zij vertelde dat ze elke dag langs de Lion's gate komt en daar ziet ze vaak een bedelaar zitten.

Die heeft ze blij gemaakt met een paar trainingsbroeken en warme truien en T-shirts. Ik moest daarbij denken aan de Heere Jezus Die zei: Wat je aan de minste van mijn broeders hebt gedaan, dat heb je aan Mij gedaan. Op die manier mogen we ons geloof handen en voeten geven. Geweldig. 

Ik mocht oude schilderijen opknappen. Geweldig leuke klus! Ook de kinderen hielpen mee. Vol enthousiasme ... zoals alles wat ze doen en aanpakken enthousiast wordt gedaan! De kinderen zijn zelf ook erg creatief.  

 

Muziek maken blijft favoriet. Het is hun enige ontspanning na een week van school en bijlessen na school. De Finse leraar heeft engelengeduld en langzaam maar zeker gaan de lessen vooruit.

De afgelopen tijd was erg druk voor de kinderen; er moesten veel tentamens worden gemaakt. Je ziet gewoon dat ze supermoe zijn. Gelukkig kunnen ze altijd bij Amoun iets eten en drinken en even ontspannen. We gaan dan bloemen verzorgen en/of planten verpotten. Pas hebben we oude schoenen opgevuld met grond en bloemen. Vaderschoenen, moederschoenen en kinderschoenen staan buiten te pronken.

We hebben deze maand gasten gehad uit Finland. Het waren zigeunervrouwen; met hen zijn we op een middag naar Jericho geweest. Het was erg gezellig en ... erg warm. Leuk om deze dames nader te leren kennen en wat hebben we lekker gegeten.

We hebben ook nog een Baanbrekersgroep op bezoek gehad. Dat was erg gezellig. Natuurlijk hebben we Arabische koffie gedronken. Amoun kon vertellen over haar missie en roeping en de groep was echt onder de indruk.

We hebben verteld dat de kinderen eigenlijk niet het juiste speelgoed hebben omdat er eigenlijk geen geld voor is. Spontaan sprak een van de dames dat zij misschien wel iets kon doen. Haar kinderen waren al groot en ze zou eens kijken op zolder of er nog goed bruikbaar speelgoed was. Eén van de dames is op donderdag terug geweest om Amoun te helpen met het ordenen van de computer. Dit bracht ons op een idee. Heeft u nog goed bruikbaar speelgoed....wat

tegen een stootje kan .... laat het weten. De kinderen kunnen puzzels gebruiken, auto's, poppen, een kassa, keukenspulletjes en leuke kleurboeken.

We maken nu van closetrolletjes de mooiste dingen, maar gekleurd papier is ook leuk om te gebruiken. Misschien heeft u nog wel ergens Lego liggen wat nooit meer gebruikt wordt. 

Helpt u ons? Wie weet weet Willemina wel wat en hoe. (mooie zin hé)

Wilt u denken aan Amoun die af en toe naar Ramalla moet rijden om spullen te brengen? 

Wilt u denken aan haar veiligheid, aan nieuwe energie en voor elke keer weer nieuwe moed? Ik begin steeds meer respect te krijgen voor deze vrouw die probeert haar droom voor haar volk te doen uitkomen. Ik kan u verzekeren dat dat niet gemakkelijk is.

 

Veel liefs vanuit een altijd bewogen en bevlogen Domaricentrum  

Tot de volgende keer Jannie Slik.

 

 

'Terugblik door Jannie op de maand Mei 2016

In het Domaricentre was het de afgelopen maand een komen en gaan van gasten. We mochten een Fins echtpaar begroeten. Zij komen al jarenlang bij Amoun op bezoek en hebben ook Gipsy-bloed door hun aderen stromen. Er zijn ook lieve vrienden uit Amerika geweest. Dat was bemodigend en erg fijn voor Amoun. Een Finse vriend van Amoun is een aantal dagen wezen klussen en dat was ook erg fijn: een handige man over de vloer! We hebben in deze periode  bezoek gehad van oud-BaanBrekers. Het was leuk ze de gastvrijheid van het  Domarcentre te laten ervaren. Want ... als je gast bent van Amoun wordt er een heerlijke maaltijd gekookt. U begrijpt dat dit alles naast de toch al drukke werkzaamheden van Amoun veel extra tijd kost.

Elke zondag - en donderdagochtend komen er een paar Arabische dames voor de cursus. Ze zijn de laatste cursusochtenden bezig geweest met eenvoudige klussen in en om het huis. Het was heel vermakelijk om te zien dat tien vrouwen allemaal in het toilet stonden om te leren hoe ze een verstopte waterafvoer konden repareren. En hoe je electrische apparatuur kunt repareren. Van alles en nog wat werd van hun huizen meegebracht om te laten maken! Soms met succes, maar soms konden de apparaten niet meer gemaakt worden ....Het is leuk om te vertellen dat de man die de lessen geeft alle aandacht krijgt van de dames. Hij heeft een leuke, respectvolle manier van doen. In de pauzes worden natuurlijk de laatste nieuwtjes uitgewisseld en wordt er heerlijk gesnoept van de meegebrachte lekkernijen.

De kinderen komen door de weeks drie keer naar het Centrum voor extra lessen. Ze vinden het heerlijk om hier te zijn; af en toe hebben ze even tijd om te knutselen. De zaadjes die geplant zijn, komen inmiddels uit. De kinderen houden dat goed in de gaten en roepen mij als er weer een klein bloempje tevoorschijn komt. We hebben ook regelmatig citroenen uit onze eigen boom! De groentes die er werden gezaaid deden het eerst niet zo goed. Maar nu .... wordt de eerste bloemkool zichtbaar!

We hebben een verkoopochtend gehad bij het Amerikaanse consulaat. Ik had echter alleen een kopie van mijn paspoort bij me ... en het had heel wat voeten in de aarde om binnen te komen. Maar dankzij Amoun is het gelukt .Ze sprong natuurlijk direct voor mij op de barricades: zo lief!

De kinderen genieten nog steeds geweldig van de muzieklessen. Geweldig om te zien en te horen dat sommigen al een melodietje kunnen spelen.

We zijn nog naar Jericho geweest! Amoun mocht daar voor een gezelschap van ongeveer 12 vrouwen een maaltijd verzorgen. Een schoonzus van Amoun en ik gingen met haar mee. Wat een fantastische ontmoeting was het en wat mooi om op deze manier in contact te komen met de Arabische cultuur. Er waren vriendelijke moeders en oma's die het leuk vonden om een praatje met ons te maken. Daarnaast zijn we ook bij een Joodse evrouw geweest die haar verjaardag vierde en die graag wilde dat Amoun kwam en een aantal producten meenam om te verkopen. Tevens hadden wij in het Domaricentre alles voor een buffet voorbereid, want dat wilde mevrouw ook. Leuk om deze dames te ontmoeten! Amoun mocht iets vertellen over haar leven en haar Boek.

Mijn taak is vooral er te zijn voor Amoun. Inmiddels ben ik omgedoopt tot 'moeder van het huis'! Vooral een luisterend oor te bieden aan Amoun is erg mooi! Soms kan ik advies geven of haar helpen anders met situaties om te gaan. Ik merk bij Amoun is dat ze soms moe is van het herhalen van haar verhaal en haar dromen. Soms kan ik dat een beetje overnemen door aan de gasten te vertellen over het leven hier! Heerlijk om zo een hand en een voet voor Amoun te mogen zijn. Het is best zwaar voor haar om deze klus te klaren. Vooral het computerwerk valt tegen. Gelukkig heeft een mevrouw uit Haifa toegezegd Amoun te willen helpen met het computerwerk.

Het is voor mij een wonder van genade dat ik hier mag zijn. Gewoon om liefde uit te delen. Met de kinderen heb ik leuke gesprekken, vooral met de grotere meiden. Heerlijk! In Jeruzalem was het Festval of Light. We zijn een avond met de meiden naar de Oude Stad geweest en natuurlijk hoort daar een ijsje bij!

Nu is het tijd van Ramadan, een tijd van vasten en van inkeer. Het is goed om af en toe bij je leven stil te staan en na te denken over wat er is en wat nog gaat komen! Persoonlijk heb ik geworsteld met de vraag of ik nog een jaar langer kan blijven bij Amoun. Toch heb ik besloten terug te gaan naar Nederland. Bidt u voor Amoun dat zij een goede vrijwilliger terug mag krijgen? Bidt u ook voor Amoun om wijsheid in de keuzes die ze moet maken? Wilt u ook bidden om fiancien zodat het werk zijn voorgang kan hebben? Bidt voor vrijwilloigers die Amoun kunnen helpen met computeren. Bidt dat we met de kinderen en de moeders een leuk uitstapje kunnen maken. Bidt u alstublieft ook voor Amoun en haar familie. Zij hebben het lang niet altijd gemakkelijk!

Ik wens u een goede, gezegende maand juni toe! In liefde verbonden

Jannie Slik      

 

Nieuwsbrief juli 2016

Als ik deze nieuwsbrief schrijf, voel ik de frisse wind van de ventilator die momenteel overuren draait. Het is tropisch warm in Jeruzalem deze laatste weken en middenin augustus zal het nog wat warmer worden. Dat valt voor een heleboel mensen niet mee! Vooral de ouderen en de zieke mensen in Israel hebben er erg veel last van. En ook de Bedoeinnen die in tenten rondom Jeruzalem wonen en de mensen in de woestijn. Al die mensen die de luxe van een airco niet kennen, omdat dat veel te duur voor hen is, hebben het niet gemakkelijk. En wat dacht u van water? Dat is de eerste levensbehoefte. Ik hoop dat er voldoende zal zijn, zodat iedereen die dorst heeft voldoende te drinken heeft.

Het leven in en rondom het Domaricentrum is elke dag anders, zoals u inmiddels wel weet! De ene keer heb je een rustige dag en dan kun je eindelijk eens klussen doen die zijn blijven liggen. Zo heb ik de afgelopen week van alle producten die verkocht worden leuke prijskaartjes gemaakt. Amoun heeft mooie, professionele kaartjes laten maken. Als je nu een product koopt, kun je tegelijk zien wat het kost en je hebt een leuk kaartje met het adres en een verwijzing naar de website.

Over de website gesproken: er wordt nog driftig gezocht naar iemand die Amoun kan helpen bij het vernieuwen of aanpassen van de site. Of die goede brieven kan schrijven voor nieuwe sponsoren, en dan natuurlijk in het Engels ... Er is ook een prachtige nieuwe informatiefolder gemaakt ... erg mooi!

Inmiddels heb ik ook geleerd een echte Domariketting te maken. leuk hoor. Vooral jonge mensen vinden deze kettingen erg leuk. Zo ontdekte ik bij mezelf dat ik meer kan dan ik dacht ...

Vorige week (eind juli) ben ik.op de diploma-uitreiking geweest van de dames die in het Domaricentrum de cursus 'Management voor starters'en de cursus "Hoe repareer ik electrische apparaten?' hebben gedaan. De dames waren supertrots op hun welverdiende diploma's. Er werden veel foto's gemaakt en er waren natuurlijk felicitaties en over en weer dikke knuffels. Heerlijk om te zien! Ongelooflijk hoe je mag ervaren dat je in zo'n korte tijd een hechte band hebt met elkaar .Dat is echt een wonder!

Amoun was op de dag van de diploma-uitreiking naar een belangrijke vergadering voor sponsoring voor het Domaricentrum en dat in het plaatsje Ramala. Inmiddels is er een andere Nederlandse mevrouw aan het werk om met Amoun dingen goed op orde te krijgen. Zij was met Amoun mee naar Ramala. Er zijn best veel ontwikkelingen op dit moment. Veel nieuwe wegen worden ingeslagen, maar dat kost veel tijd en nadenkwerk om alles goed op papier te krijgen. Gelukkig is er nog een Nederlandse mevrouw die Amoun heel erg support en aanmoedigt om nieuwe wegen te bewandelen. Zij werkt voor Stichting Kinderpostzegels en heeft de nodige ervaring en kennis om dingen goed op papier te zetten! U begrijpt dat het allemaal erg hectisch is. Voor Amoun is het soms teveel. Het runnen van dit mooie werk is een hele zware klus! Amoun heeft veel geduld en doorzettingsvermogen nodig om tegen de bureaucratie op te boksen. Veel mensen komen hun afspraken niet na en dat kost haar ook erg veel energie. Haar zorg voor de kinderen op zaterdag gaat gewoon door. De rest van de activiteiten ligt even stil.

Nog een ervaring wil ik met u delen. Vanmiddag, 2 augustus, waren er gasten uit Amerika op bezoek in het centrum. Ze hadden gisteren gebeld en Amoun vond het goed dat ze kwamen. Weer een blijk van die fantastische gastvrijheid. Natuurlijk konden de gasten mee-eten! Samen met Amoun maakten we een heerlijke maaltijd voor hen. Tijdens de gesprekken vroegen de gasten aan Amoun om haar levensverhaal te vertellen. Elke keer raakt dat mensen en raakt het mij. Deze vrouw heeft zoveel meegemaakt. Ze heeft zoveel liefde voor haar volk, heeft zoveel plannen, heeft zoveel geloof in mensen en heeft een groot geloof in haar hemelse Vader Die elke keer weer naar haar omziet. Er is door hen voor ons gebeden en dat deed ons erg goed. Er zijn mooie foto's gemaakt.

Wilt u ook bidden voor Amoun dat ze elke dag nieuwe kracht mag ervaren om haar werk te doen?

Wilt u bidden voor Amoun als ze in de auto op pad gaat of haar auto het niet laat afweten?

Wilt u bidden voor Amoun dat ze binnen haar familie de vrede en liefde mag verspreiden die nodig is?

Wilt u bidden dat er nieuwe gemotiveerde mensen mogen komen om Amoun te helpen?

Ik wil iedereen hartelijk bedanken voor alle liefde die ik hier mocht ontvangen en mocht geven! Dank ook voor de mooie ontmoetingen met de kinderen. Bid alstublieft voor hen, voor de vrouwen, de docenten en de gasten van overal uit de wereld. Ik ben dankbaar voor de mooie en leerzame tijd die ik hier mocht hebben. Ik groet u allemaal en bid u toe: Shalom en Salaam ... vanuit een zonnig en warm Jeruzalem! In liefde verbonden

Jannie Slik

Ervaringen van bezoekers:

Donderdag:
Om 9.15 uur ben ik aanwezig. Amoun is ook net aangekomen; gisteren was het namelijk erg laat voor haar geworden. Ze begint met 'alles' te openen aan rolgordijnen , deuren, etc en ze gaat heerlijke koffie maken. Tussen haakjes: Wij zeggen dat we koffie zetten, maar hier is het koffie maken). Op de binnenplaats staan veel bloemen, die verzorgd moeten worden en de rommel ervan wordt netjes opgeruimd. 

De binnenkomst is eigenlijk al het visitekaartje van het Center. Amoun is niet alleen creatief in het bedenken van alle handwerken, sieraden e.d. maar ook in het stekken van bloemen.  ”Zonder bloemetje kan ik niet”,  aldus Amoun. Inmiddels is Steffie (volunteer) gekomen en zij begint met computerwerk.

Amoun heeft tegelijk de mailberichten al gecheckt en bespreekt met Steffie wat het belangrijkste is om vandaag mee te beginnen. Dit was al wel bekend voor Steffie, maar enkele onverwachtse mails blijken voorrang te krijgen. .

Tegelijkertijd komen er ook enkele vrouwen binnen, die na begroeting en het nuttigen van een kopje koffie of thee, gelijk doorgaan naar de naaikamer. Ze zijn op de hoogte van wat ze moeten doen en daarom beginnen ze direct. De telefoon gaat herhaaldelijk en iedereen heeft Amoun nodig.  Er komen, voor Amoun onverwachts, nog een paar mensen binnen die haar wat willen vragen.  Dat betekent tijdverlies, maar tegelijk kan er niet gezegd worden: Kom een andere keer maar terug. Het is veel te belangrijk dat de mensen de weg weten naar het Center en de moeite nemen om te komen. Wat ze zien en ervaren kunnen ze immers weer doorgeven aan anderen. Het bieden van gastvrijheid en het behouden van de goede contacten, is van essentieel belang.

Inmiddels ben ik verder gegaan met dingen die Amoun tevoren al met me had doorgenomen. Zaken die ze graag geregeld ziet worden ...  Allerlei, ogenschijnlijk kleine dingen, waar zij, of een ander in het Center, simpelweg niet aan toe komen. Ondertussen wordt Amoun door de vrouwen gevraagd even te komen, i.v.m. het borduur - en naaiwerk. Hoeveel moet er gemaakt worden?  Welke stof moet er worden gebruikt? Dit vraagt maar een paar minuten en het is duidelijk voor een ieder. 

De vrouwen praten tijdens hun werk nog na over de workshop die een dag tevoren is gegeven en ze wisselen ervaringen uit. Hun enthousiasme zegt alles. Ze werken hard door, willen afmaken waar ze mee bezig zijn. En het is zo weer twaalf uur: tijd om naar huis te gaan.

Tussendoor blijft de mobiele telefoon van Amoun maar gaan en komen er even later weer een paar andere mensen binnenlopen. Kortom: alles en iedereen  vraagt tegelijk de aandacht van Amoun..

Rond 12.30 uur begint Steffie met het klaarmaken van de lunch, met de nodige aanwijzingen van Amoun. De lunch is tevens bestemd voor de kinderen die rechtstreeks uit school naar het Center komen. Vrolijk komen er zeven kinderen binnen met hele verhalen. Je merkt dat ze graag naar het Center komen. Het is een stukje thuis voor hen. En je ziet hoe belangrijk Amoun voor ze is. De kinderen krijgen van haar aandacht, warmte, structuur. Kortom: ze geeft tegelijk een stukje opvoeding mee.   

De leraar, Mazit, komt om ongeveer 13.30 uur en dan krijgen de kinderen in groepjes les in die vakken die ze als extra leerstof nodig hebben. Ook komt er een onderwijzeres, Sara, die aan een paar kinderen individueel les geeft, ongeveer 20 minuten per kind. Je merkt aan de kinderen dat ze de lessen leuk vinden. Mazit geeft het op een manier die er voor zorgt dat de kinderen er blij naar toe gaan en ook weer blij uit het klasje komen. Juist dat vindt Amoun heel erg belangrijk. Zelf heeft ze vroeger namelijk jarenlang het tegendeel ervaren.

Tijdens de lessen van de kinderen zetten we allerlei spullen klaar voor een bazar die er volgende week ergens in Jerusalem gehouden wordt. Amoun is gevraagd te komen met allerlei spullen en ook met informatie. Ze weet dat het belangrijk is dit werk te doen, maar tegelijk vraagt ze zich af of het vele werk wel tegen de opbrengsten opweegt. Het voorbereidend werk vraagt meer dan alleen maar wat spulletjes in tassen doen. Maar ja, je moet wel aan de weg timmeren om naamsbekendheid te krijgen voor je werk. Je weet maar nooit wat er voor contacten en werkzaamheden uit voortkomen! 

De telefoontjes die ze tussendoor heeft gehad, zijn werkelijk niet te tellen. Wat ligt er een werkdruk op Amoun!

Inmiddels zijn de kinderen klaar met hun lessen en ze komen naar Amoun toe om te vertellen hoe het allemaal is gegaan. Tegelijk wordt erop gelet of ze alles in hun klasje netjes hebben opgeruimd.

Aan het einde van de middag beginnen we met alles weer schoon te maken, want waar mensen en kinderen komen en gaan is dat wel een vereiste. Amoun heeft nog een heel aantal mailberichten te beantwoorden die niet kunnen blijven liggen tot morgen. Verder wordt ze vandaag om 18.30 uur ergens verwacht, niet eens zo direct in de buurt van het Center, om iets te vertellen over de Domari Society. Inmiddels is het 17.45 uur; Steffie is om 17 uur naar huis gegaan.

Voordat ik vertrek, drinken we nog een kopje koffie en kijken we terug op een drukke maar mooie dag.      

Samenvattend:  In feite is een dag in het Center niet goed weer te geven. Iedere dag verloopt weer anders. Het geheel verloopt veel drukker en intensiever dan weer te geven is en toch oogt het geheel niet chaotisch. Amoun heeft orde, geeft struktuur. Ze biedt een plek waar de kinderen leren er te mogen zijn en hun gaven die ze van God hebben gekregen, mogen ontwikkelen voor zichzelf en anderen. God Zelf zegene dit werk!

Terugblik van een bezoeker aan Domari  Center te Jeruzalem 7 t/m. 11 december 2016.

Om te beginnen: de Nieuwjaarswens van Amoun voor een  ieder:

“The most important is beginning the New Year with God”

U begrijpt;  dat wij als stichting “Vrienden van Domari” ons hier geheel bij aansluiten

 Inmiddels de eerste maand al (bijna) voorbij, maar deze wens blijft actueel.

Het is altijd weer bijzonder om in Jeruzalem te zijn en zeker in het Domari Center.  Wat betreft de politiek leek het rustig. Hoewel er altijd veel meer gebeurt dan dat wij in Nederland horen. Je weet tevoren niet, ook al ben je in Jeruzalem, of je wel naar het Center kunt gaan. Wanneer er iets is aan onrust dan lukt het niet om er te komen. Hoewel slecht voor het land, was ik heel blij dat het droog was. Er was met name in de huizen een ijzige temperatuur. Dus ook in het Center. Als je het warm wilde hebben dan moest je voor de elektrische kachel zitten, Maar dat kon niet, want dan kun je niet werken. De kachel kun je niet aan je arm meenemen. Er waren enkele kinderen. 1 kind (6 jaar) kreeg individueel les. Ze wordt thuis totaal verwaarloosd. Heel ontroerend  om te zien hoe graag ze wilde leren tellen en hoe ze haar best deed. Amoun probeert haar zoveel mogelijk op te vangen, ook buiten de bijschool lessen om. De andere kinderen konden zich wat beter redden, kregen toch ook net iets meer aandacht thuis.  Die dagen dat ik er was, was het weekend, en er zou op school een open dag zijn voor de kinderen en hun ouders. Een buitenstaander mag dan niet komen, evengoed al niet. Ook Amoun kon er niet naar toe. Belangrijkste is voor haar al die jaren om de contacten goed te houden, betekend dus a.h.w altijd op eieren lopen.                                                                                                                             Huisbezoeken aan 2 families;  1e familie, in Essowiah. Dit betrof een hoogbejaarde moeder, zeer ernstig COPD patiënt. Zij kon alleen maar op de bank zitten en ’s nachts op dezelfde bank gaan liggen. Een dochter, ook ernstig COPD , verzorgde moeder en hield het huis schoon. Dit laatste niet alleen voor stof e.d., maar minstens zoveel vanuit angst dat wanneer het niet schoon zou zijn, eruit gezet te worden door de huurbaas. Ondanks dat het “niet schoonhouden” de reden niet zou zijn, maar de reden zou zijn dat de huurbaas bedenkt er zelf in te willen wonen, of dat het voor anderen belangrijker is er te wonen. De dochter is 2 x naar een kerk in Jeruzalem geweest, om hulp te vragen (dus niet om te bedelen, maar op een keurige manier hulp vragen.  Ze werd afgewezen omdat ze ……maar zigeuners zijn. Huisarts komt er nooit. Op welke wijze mw. naar een arts zou kunnen gaan, ik weet het niet. De straten hebben geen namen, de huizen geen nummers.   2e fam. Woonden in dezelfde omgeving.  Moeder met 3 dochters.  De man was enkele maanden daarvoor vertrokken. Duidelijk was wel dat hij niet terug zou komen. De vraag is tot hoelang deze familie er nog in kan blijven. Want hoe kom je aan het geld voor de huur? 1 dochter was getrouwd en haar man had werk. Betekend ook bijdragen in geld voor schoon familie, maar voor hoelang? Zoveel verdient hij natuurlijk ook niet. De andere 2 gingen nog naar school.  Amoun probeert hen, voor zover mogelijk, te voorzien van een voedselpakket. Wanneer zij eruit gezet worden hebben ze totaal niets, want alles is bij de huur  inbegrepen.  Later ben ik nog op bezoek geweest bij een oudere (ongeveer begin 70 jaar) een alleenstaande weduwe. Amoun heeft haar bijna 2 jaar geleden als het ware “ontdekt”.  Ze was bijna uitgehongerd, zonder een beetje warme kleding, het was winter,  en ze had schoenen waar zo goed als geen zool meer in zat.  Amoun heeft toen gezorgd dat ze eten, drinken, kleding en schoenen kreeg. Deze vrouw had gewoond in de oude stad, kreeg toen een klein pensioentje waar ze precies de huur van kon betalen. Ze werd er uitgezet en moest maar zien waar ze terecht kwam. Het is haar wel gelukt om haar pensioentje te behouden. Nu woonde ze enorm ver van de oude stad. Om bij haar huis te komen was het klimmen en klauteren. Hoe ze er komt, in de zomer met 40 graden hitte, ik weet het niet. Ze komt nu wel 2 x per week naar het Center. Ze wil heel graag daar helpen in de keuken, eet mee en krijgt hetgeen over is mee voor de volgende dag. Op die manier heeft ze 4 x per week een warme maaltijd. Toen ik haar vorig jaar voor het eerst ontmoette, praatte ze, vanaf binnenkomst totdat ze weer vertrok.  Amoun wist vaak ook niet wat ze allemaal vertelde. Maar te kunnen praten tegen anderen, een reactie te krijgen, het mee kunnen helpen in de keuken, gewaardeerd worden, kortom, je zag hoe ze ervan genoot. En hoeveel moeite het haar ook kost om te komen, ze zal blijven komen, zolang het mogelijk is, daar ben ik zeker van. Ik vond het aandoenlijk om te zien hoe ze ieder pluisje, voor zover dat te zien was, opraapte en rondkeek in haar huis, of alles wel echt netjes was.  In ieder huis was het ijzig koud.   Maar belangrijkste:  De contacten waren warm en oprecht. En met de wens van Amoun voor ons allen: “The beginning and the and, every year with God is most important”   kwam ik weer terug.

 

 

 

.  

 

 

 

 

Help het volk van de Domari in Jeruzalem

Het volk van de Domari, met ongeveer 200 gezinnen in de Oude Stad van Jerusalem, verkeert

in een minderheidspositie en daardoor in een sociaal en cultureel isolement.


Contact

Stichting Vrienden van Domari
Laan 113
8071 JJ  Nunspeet
0341-279042

NL 88 RABO 0120 473 27
58184724

Steun ons!

Help de Domari's en doneer! De verkregen gelden komen geheel ten goede aan het volk van Domari.